CrozzClassics: Interview met Hendrik Stadman (2013)

Terwijl we de eerste wedstrijden van dit seizoen af hadden moeten werken, ligt de gehele autocrosswereld stil vanwege het coronavirus. Daarom kiest DeCrozz.nl ervoor eens terug te gaan in het archief dat we de afgelopen tien jaar opgebouwd hebben op de site en in Crozz Magazine. We gaan terug naar editie 32 uit mei 2013. Destijds gingen we langs bij Hendrik Stadman, voormalig Nederlands kampioen in de standaardklasse (2007, 2008 en 2009).

Interview

Hendrik Stadman: “Laat anderen maar gek doen”

Het is vrijdagmiddag in misschien wel het leukste dorp van Drenthe, Annen. Bij binnenkomst in Annen valt de nieuwe vakgarage en het benzinestation direct op. Het werk zit er zo goed als op en de jongens van Stadman maken zich klaar voor het weekend. Hendrik Stadman (35) maakt dit jaar zijn comeback in bij het Nederlands Kampioenschap, we hebben hem dan ook onder andere in Pieterzijl kunnen schitteren in zijn sprinter bij de twee liters. Maar waar was Stadman na zijn derde kampioenschap? Hoe kijkt hij tegen de opsplitsing van de standaardklasse aan? Het zijn een paar vragen die je kunt stellen bij Hendrik Stadman.

Auteur: Joris Kammenga

Als klein jongetje wordt, net als bij veel andere huidige coureurs wordt ook Hendrik meegenomen naar de cross. Vader Harm Stadman crost vanaf eind jaren ’70 bij de ARTA, AutoRaceTeam Annen. Iedere zondagmorgen werd op de ijsbaan van het dorpje met de grootste brink van Europa wel een autocross georganiseerd. “Toen ik een beetje besef kreeg, hielp ik mijn vader sleutelen.” Het zat er al vroeg in en de eerste auto kwam dan ook al op vroege leeftijd op het terrein van garage Stadman te staan. “Met veel sleutelen en meekijken op de jonge leeftijd met mensen uit het dorp heb ik al veel geleerd. Zo had ik een mooi hekwerk om mijn wagen gemaakt, maar na een koprol was het hekwerk en toen bleek maar weer dat ik niet kon lassen.” Van vader Harm krijgt Hendrik alle vrijheid om te doen en laten om al doende te leren en voor zijn achttiende staat de eerste echte crosser van Hendrik dan ook al klaar. “Een Datsun Stanza, de verre voorloper van de Nissan Sunny”

In het Groningse Beerta moet het dan in augustus 1996 gaan gebeuren bij de autocross club Smilde. “Ik werd geloof ik vijfde. Zo begon het. Toen bleek dat ik de snelheid niet kon bijbenen, dan ga je een beetje met het motortje aan de gang.” Zo ging Hendrik met zijn Stanza en samen met vriend Hendrikus Raven. “Hij werd bij de DAC met zijn oudere type Sunny direct kampioen, toen hebben we besloten om er ook één te gaan bouwen voor mij, alleen dan een nieuwere type.” Dit gebeuren allemaal in de begin jaren van het nieuwe decennium. “Dan ga je rijden en leren en proberen om meters te maken.” In 2002 is Stadman begonnen met zijn NK-avontuur en vanaf het af het begin zat hij er goed bij. “Ik was absoluut niet de snelste, maar we hadden enorm veel lol en veel kameraden mee leren kennen. Het was barbecueën, bier drinken en autocrossen.. Ja, ja”, blikt hij terug. De eerste jaren verlopen erg goed en heeft de NK seizoenen altijd afgesloten met een top 5 klassering. “Behalve het jaar dat onze dochter werd geboren.” Het autocrossen werd even op een wat lager pitje gezet en de focus werd verlegd. Dat jaar werd afgesloten met een dertiende plaats in het eindklassement van het Nederlands kampioenschap.

In 2007 komt Stadman weer met een nieuwe Nissan Sunny aan de start, Hendrik bouwde in de winter altijd een nieuwe frisse auto voor het komende seizoen. “Ik heb toen nooit een wedstrijd weten te winnen, maar wel altijd uitgereden.” In Haarle en Kessel dat jaar werden twee mooie tweede plaatsen gepakt allebei achter zijn inmiddels goede vriend Ronnie Vetketel, gelukkig kon Hendrik de resultaat van de “thuis” wedstrijd van Visvliet als schrap gebruiken met een teleurstellende elfde plaats. Met één punt voorsprong op diezelfde Vetketel pakte de Drent het kampioenschap en was er een missie behaald.

De introductie van de MR2

In de winter van 2007 naar 2008 kwam er een nieuw project op de brug van de garage Stadman. De inmiddels bekende Toyota MR2 kwam in 2008 aan de start. “Als ik iets leuks vind, houd ik het nooit voor mijzelf.” Zodoende kwam er nog een nieuwe type Toyota MR2 aan de start met als bestuurder Peter Lensink. “Ik riep tegen iedereen het wordt een testjaar, het wordt een testjaar. Uiteindelijk bleek het een heel goed jaar te zijn.” Bijna alle wedstrijden schreef Stadman in 2008 op zijn naam en liet zien dat iets ‘nieuws’ in de crosswereld was, ondanks dat er in 1996 ook al eens gewonnen werd met een MR2. “De eerste NK in Aalten had ik namelijk de tweede of derde man nog gelapt in de finale”, vertelt Stadman lachend aan de keukentafel. Een wedstrijd later, weer in Visvliet, ging het minder. Door de weersomstandigheden was de baan voor de MR2 onbegaanbaar op dat moment. “Ik heb ongeveer tien pirouettes gedraaid die dag, maar wel blijven lachen. Veel mensen genoten ervan en geloofden er weer in dat je met een voorwiel aandrijver bij kon blijven. Daarna in Holterhoek een clubcross gereden om baas te worden over de auto op de klei, vanaf toen was ‘t klaar.” Dat bleek ook want de wedstrijden Lochem, Bunnik en in Koudum schreef de Drent ook op zijn naam. Zo won hij dit jaar niet met één punt verschil maar met twintig punten voorsprong op de nummer twee. “De jongens om mij heen waren er niet allemaal even blij mee, maar het waren de regels en regels zijn er om te lezen en er gebruik van te maken.” Ook de TC, de Technische Commissie, heeft het Stadman het niet makkelijk gemaakt, er moesten boeken uit de fabriek komen om aan te kunnen tonen waar Stadman mee reed, dat het toegestaan was en bijvoorbeeld dat een sper-differentieel een optie is bij de aanschaf van dit soort Toyota’s.

Schuld gevoel of totaal niet?

Schuldig voelt Stadman zich er niet over. “Nee, iemand anders had het ook kunnen doen.” Wel is hij blij met de twee verschillende standaardklasse met een Divisie A voor achterwielaandrijvers en een Divisie V voor de voorwielaandrijvers. “Zo hebben de achterwielaandrijvers veel lol samen en de voorwiel aandrijvers maken ook weer een mooie kans.” Ook tijdens de bouw van de Toyota MR2 voor het seizoen 2008 heeft Hendrik informatie ingewonnen bij de TC om mede voor zich zelf te controleren of alles klopte wat hij mee bezig was. “Ondanks dat er mensen moeite mee hadden dat het allemaal wel erg hard ging, maar ik was reglementair.”

In 2009 verdedigde hij de titel opnieuw in een nieuw opgebouwde Toyota MR2. De concurrenten hebben ook niet stil gezetten en sommige hebben ook een Mister Two gebouwd. “Onder andere Chris Wagenaar heeft er eentje gebouwd en daar heb ik samen mooie wedstrijden mee gereden en mooie strijd mee gehad.” Er reden om dat moment zo’n vijf dezelfde auto’s rond, maar de voorsprong had Stadman en daar profiteerde hij van. Tijdens de eerste NK in Ysselsteyn moest hij de winst aan Wagenaar laten, maar in Zuidwolde, Kerkdriel, Reutum en eindelijk ook in de Visvliet was Stadman de snelste. Alleen in Halle was het Wagenaar weer die Stadman te snel af was. Ondanks alles een mooi NK seizoen met vier overwinningen en twee tweede plaatsen een mooie kampioenschap binnen gehaald met een voorsprong op de nummer twee van 27 punten en 45 punten op de nummer drie. “Rust bewaren, laat de anderen maar gek doen. Vaak kun je ook harder gaan door eerder te remmen.” Het zijn wat uitspraken van Stadman waarmee hij bijna tegeltjes voor aan de wand kan verkopen, helpen deed het zeker. Voor de derde jaar achter elkaar werd Stadman dus ook in 2009 kampioen van Nederland in de standaardklasse. Komt dit misschien door de wijze van eten op een crossdag? “Op een cross eet ik niet veel, ik leef op Red Bull en net voor de finale’s zorgt mijn vrouw Carolien voor een heerlijk zout kopje Cup a Soup, om weer lekker fris te worden.” Misschien is dat wel het geheim van Stadman om de meeste punten te pakken. Nog voordat hij naar de de huldiging van de kampioenen in de grote tent van Visvliet mocht, werd de auto verkocht en zagen we afgelopen jaar dezelfde auto weer kampioen worden in Divisie A.

Een burnout of een burnout?

In 2010 werden plannen voor een verbouwing van de garage in Annen steeds serieuzer, maar uiteindelijk werd de garage aan de Brink in het dorp ingeruild voor een andere mooie locatie aan het begin van het dorp. Mede hierdoor werd er niet aan het crossen gedacht nadat in 2011 alles was afgerond waren er plannen gemaakt om in 2012 weer een frisse start te maken. Maar het ging toch anders dan verwacht. Gezondheidsproblemen kwamen om de hoek kijken. Stamdn was overspannen, door alle bijkomende zaken met zijn eigen bedrijf trok Stadman het niet meer en moest hij rust pakken. Ook het autocrossen werd voorlopig uitgesteld. In de zomer van 2012 ging alles weer de goede kant op en werd er langzaam gekeken naar een nieuw frame voor in de Sprintklasse 2000. “Ik heb enorm getwijfeld tussen de sprintklasse en de toerwagenklasse. Maar mede doordat goede vriend Ronnie Vetketel al in de toerwagenklasse reed heb ik besloten om bij de twee liter te gaan rijden. Ik heb al een keer met één punt van hem gewonnen en dat hoeft niet weer.” Daarmee heeft hij dus besloten om sprint 2000 te gaan rijden en daar heeft hij tot op heden geen spijt. “Ik kwam huilende uit de auto”, vertelt hij over het moment dat hij in Visvliet zijn eerste meters maakte. “Ik was er misschien nog niet helemaal klaar voor, maar ik wilde weten hoe de auto voelde.” Stadman maakte die dag twee starts en vertrok later als de rest, maar hij wist dat hij een goede keus heeft gemaakt. De tranen kwamen van opluchting: “Ik dacht, “Ja we zijn er weer!”

Hasta

Dit jaar heeft Hendrik nog maar enkele wedstrijden gereden, maar het hoeft van Hendrik niet allemaal meer. Tijdens de eerste NK van dit jaar ging het best aardig volgens Stadman. “Twee series was ik vierde en één serie heb ik mijn rechter voorwiel weg gegaan.” Dit kwam dan ook om dat de ritme er nog niet helemaal is, volgens Stadman. Nadat de derde serie was afgelopen en de finale helaas niet was behaald heeft Stadman genoten van de rest van het NK. “Gezellig met mijn kamerraden langs de baan, de sfeer en het samen zijn is ook één van de belangrijkste dingen van onze sport.” Oh ja, hoe kom je nou aan de naam van Hasta? “Ja, deze komt van mijn vader van vroeger. Zo werd hij jaren lang al genoemd. Het is een afkorting van zijn naam Harm Stadman en deze heb ik langzaam overgenomen, nadat het eerst nog Hasta Junior is geweest.”

Wil je het gehele CrozzMagazine nr 32 terug lezen? Dat doe je hier!